Klaas heeft de windpokken. Of iets dat er op lijkt. De dokter was niet helemaal zeker. Besmettelijk is het in elk geval, dus Klaas gaat deze week niet naar de onthaalmoeder.
Aan de hoge opkomst bij de apotheek te zien zijn we niet de enigen met zieken in huis. Gouden zaken deden ze daar. Ook wij hebben ondertussen een huisapotheek waar je een klein leger mee kan vergeven.
Hallo blog. Long time no see. Maar we vliegen er weer in.
Toen Thijs bijna anderhalf was keken we vol verlangen uit naar de puber die we op zondagochtend zo rond het middaguur uit bed zouden moeten zetten, en naar het bescheiden leedvermaak dat daarbij zou komen kijken.
Ze beginnen tegenwoordig al wat vroeger te puberen, maar de ervaring van afgelopen week slaat toch alles. Een paar dagen geleden ging ik Thijs om tien na zeven uit bed zetten, ruim laat genoeg op een weekdag. Maar onze olijke kleuter trok geërgerd de donsdeken over zijn hoofd toen ik het licht aanknipte. Er was vervolgens ook geen beweging in te krijgen, en veel van zegs was hij ook niet. Meneer ging niet naar school, hij zou de héle dag in bed blijven liggen, jawel. Pas na een paar boterhammen en een stevige beker melk kwam hij weer in z’n element en stak hij zijn ouders voorbij qua opgewekt ochtendhumeur.
Dat gelangslaap van onze kleuterpuber zou geweldig zijn, vooral in het weekend wanneer mama en papa ook wel eens willen uitslapen, ware het niet dat Klaas de afgelopen week de omgekeerde beweging heeft ingezet. Lag hij vroeger om half negen ’s ochtends nog stevig te ronken, tegenwoordig is hij om vijf uur klaar voor de dag. Om vijf uur is de dag nog niet klaar voor zichzelf, menen wij, maar probeer eens in discussie te gaan met een éénjarige.
We hopen dat beide zonen elkaar alsnog spoedig vinden in het langslapen, voornamelijk in het weekend. Ter informatie voor de meelezende kinderlozen geef ik nog even mee: half negen is voor ons ‘uitslapen’. Schokkend, ik weet het.
Een bevreemdende, beladen, quasi muziekloze film over de oorsprong van het kwaad. Haarscherpe montage, perfect afgemeten acteerprestaties en een prachtige fotografie. Kortom, een ideale donderdagavond, zo alles bij elkaar.
Het verhaal speelt zich af in een Noordduits dorp in 1913, vlak voor de Eerste Wereldoorlog. Haneke onderzoekt met de film waar de oorsprong ligt van de halve eeuw terreur en geweld na 1914. Hij woelt en graaft in de duistere kanten van De Mens (heus niet alleen Den Duits) naar hoe het kwaad in het algemeen begint, want deze film reikt verder dan de twee Wereldoorlogen, tot aan Vietnam, Srebrenica, elf september, Palestina, Rwanda, Guantánamo, …
In het dorp doen zich een aantal vreemde misdaden voor. Het paard van de dokter wordt ten val gebracht door een onzichtbare struikeldraad. Een schuur wordt in brand gestoken. Een mentaal gehandicapt kind wordt zwaar mishandeld en in het bos vastgebonden. Een vrouw heeft een ‘arbeidsongeval’.
Een belangrijke rol is weggelegd voor kinderen en hoe zij via hun omgeving kunnen opgroeien tot onmensen. Letterlijk de oorsprong van het kwaad, dus. Haneke heeft zevenduizend kinderen gecast en daaruit de dertig belangrijkste kinderrollen gekozen. Ze zijn dan ook allemaal perfect in hun rol, ze bepalen bij uitstek de sfeer en de spanning van de film.
Genadeloos doorprikt Haneke het idee van de kinderlijke onschuld. Het is een publiek geheim dat kinderen ongekend wreed kunnen zijn. De kinderen in deze film geven je koude rillingen, en tegelijk zijn ze meelijwekkend omdat ze slachtoffer zijn van de omstandigheden. De kinderen in deze film zijn de bruinhemden die twintig jaar later door de straten van Berlijn zullen marcheren.
Het is ook een anti-religieuze film, zeker het soort religiositeit dat wentelt in zonde, boete, deugd, (on)reinheid, lijden, enzovoort. Het gezin van de dominee is koud, hard en liefdeloos. ’s Mans kinderen sidderen en beven voor de toorn van hun vader die van hen de absolute deugd verwacht. De titel van de film verwijst naar het witte lint dat de kinderen om hun arm moeten dragen als herinnering aan hun onschuld, om hen voor bekoringen te bewaren. Een schuldcomplex als opvoedstrategie, kortom. De kinderen werken hun onmacht uit in blinde wreedheid, zo wordt tenminste gesuggereerd. Wat je concreet ziet zijn bescheiden, doodbrave, stille kinderen die nooit lachen. Het geeft je rillingen tot op het bot. De ware toedracht van de misdaden in het dorp wordt nooit onthuld.
Er wordt ook een voice-over gebruikt: de dorpsonderwijzer die het allemaal heeft meegemaakt en tientallen jaren nadien zijn verhaal vertelt. Een ingreep die zelden echt werkt, maar hier wel op z’n plaats is omdat het afstand schept.
De film deed me bij momenten denken aan Dogville en aan Blue Remembered Hills. Vooral de sfeer van die eerste vind je hier ook terug, er zit bovendien ook een voice-over in.
De trailer, die Das Weiße Band eigenlijk geen recht aandoet:
Dit boek van Tom Holland had ik al een tijdje op mijn ‘te lezen’ lijstje staan, en ‘t is er uiteindelijk van aan ‘t komen, elke treinrit een stukje meer.
Het gaat over de periode rond het jaar 1.000 in Europa. Toen blijkbaar iedereen vermoedde dat het Einde der Tijden er, duizend jaar na de geboorte dan wel de verrijzenis van Christus, zat aan te komen. Het is het begin ook, van het Europa zoals we het nu kennen, met het ontstaan van wat later Frankrijk en Duitsland zouden worden.
Het is en blijft non-fictie, en dit soort boeken kan snel een heel erg saaie opsomming van plaatsen en data worden. Maar Tom Holland maakt er een wervelend verhaal van, het leest als een film van Peter Jackson. De beschrijving van het dagelijks leven in die duisterste middeleeuwen zit vol inleving. Je leest én voelt hoe Europa toen een nog grotendeels woest continent was vol mysterieuze barbarenvolkeren, wilde dieren en andere gevaren. Hoe Saraceense slavenhandelaars en Vikingschepen een voortdurende bedreiging waren. En hoe het Byzantijnse Rijk langzaam verpieterde.
Om de sfeer en de schrijfstijl te schetsen, een fragment waar de Engelse koning zich realiseert dat zijn rijk belaagd wordt door Vikingen:
An alarming realisation was dawning over Ethelred: that there were simply too many pirates infesting English waters for them all to have originated in Ireland. So immense was the treasure piled up in his kingdom, it appeared, that its glint was showing even beyond the grey expanse of the mist-filled northern seas, in Scandinavia. How telling it was, for instance, that the most feared of all the Viking captains should have been a man ’skilled in divination’, whose talent for throwing the bones of birds and reading in them the pattern of what might otherwise have remained hidden had won for him the sinister nickname of ‘Craccaben’ – ‘Crowbone’. Olaf Trygvasson was a Norwegian, a man of the ‘North Way’, a realm so far distant from all that made for Christian order that even its women, it was said, grew beards, ‘and sorcerers and enchangers and other satellites of Antichrist’ swarmed everywhere. Whether as a consequence of necromantic skills or not, Trygvasson certainly had a nose for loot; and sure enough, like a raven tracking the perfume of carrion, he had ended up haunting the English sea lanes.
En zo gaat dat maar door. Een beter geschreven boek over de middeleeuwen zal je zelden tegenkomen. Aanrader dus, hopelijk krijgt ‘ie vroeg of laat een degelijke vertaling.
Maandag zat ik in het Europees Parlement in Brussel voor TEDx Brussels, een onafhankelijk georganiseerde lokale variant van de ondertussen beroemde TED conferenties. Dat betekent in dit geval ook goedkoop: € 150 in plaats van een slordige € 4.000.
Voor wie TED niet kent: hun kernboodschap is Ideas worth spreading. Onder die noemer organiseert TED congressen waar radicale en vernieuwende denkers een presentatie komen geven. Op www.ted.com vind je daar een paar prachtige voorbeelden van.
Jefke vraagt aan Mieke om een lijst door te mailen.
“Ik zal de Excel doorsturen” zegt Mieke.
Een mail later, zegt Jefke tegen Mieke:
“Ik krijg dat bestand niet open. Wat is dat?”
Mieke: “Een Excel-bestand.”
Jefke: “Maar ik heb Excel. Hoe kan dat dan?”
Beiden: “Die µ*$&@§^µ computers!”
Jefke: “Ik zal het eens aan Joske vragen, die kent iets van computers.”
Joske: “Hallo”
Jefke: “Mieke zegt dat ze een Excel bestand naar mij heeft gemaild, maar ik krijg dat niet open. Hoe kan dat?”
Joske: “Welke extensie heeft het?”
Jefke: “Welke wat?”
Joske: “In welke versie van Excel is het gemaakt?”
Jefke: “Geen idee. Windows, denk ik.”
Joske: “Stuur het maar door. Ik zal ‘t wel oplossen.”
Klinkt herkenbaar? Sinds MS Office 2007 min of meer courant geworden is, komt deze situatie helaas maar al te vaak voor. Mieke heeft Office 2007, Jefke heeft Office 2003, vermoedelijk omdat hij niet elke vier jaar € 300 wil ophoesten voor een upgrade van een programma waar hij eigenlijk maar de helft van de functies van gebruikt. Microsoft maakt het met deze twee geweldige ideeën alleen maar erger:
Bestandsextensies in Windows standaard verbergen waardoor niemand het verschil ziet tussen een .xls en een .xlsx bestand en heel wat mensen zelfs niet weten dat die extensies essentieel zijn om te bepalen welk programma gebruikt wordt om een bestand te openen.
Vraag je je af wat Joske nu doet? OpenOffice opstarten, het bestand probleemloos openen en terug opslaan in het oude Excel 2003 formaat.
OpenOffice is het geweldige en volledig gratis (Open Source) alternatief voor Microsoft Office waar ik nu toch al ruim drie jaar probleemloos mijn teksverwerking en spreadsheets mee doe. En dus ook ad-hoc omzettingen van documenten van Office 2007 of Corel WordPerfect (deze week nog, écht waar!) naar meer courante formaten. Er zit ook een erg handige PDF-knop in die van eender welk document in een oogwenk een degelijke, zelfs toegankelijke, pdf maakt. Geen geklooi met pdf-printerdrivers of rare plugins.
Na al die tijd is het toch weer even schrikken als je die beelden terugziet. Europa zag er toen heel anders uit. Ik herinner me dat ik in de jaren ‘80 een bang kindje was. Bang voor de bom die ongetwijfeld zou vallen. Die diepgewortelde koude-oorlog-angst is moeilijk te beschrijven aan iemand die toen nog niet geboren was. Tijdens een excursie in Lier in (denk ik) het vijfde studiejaar kregen we te horen dat er onder het administratief centrum in de Kruisbogenhofstraat een atoomschuilkelder lag (ligt?) voor burgemeester, schepenen en een kern van de administratie. ‘Niet voor ons’ dacht ik toen. Zo dichtbij was het dus allemaal. Jaren heb ik daarmee in m’n kop gelopen: hoe overleef je zo’n aanval? Hoeveel minuten waarschuwing krijg je? Wat zijn de doelwitten? En ik was blijkbaar niet alleen, als je ziet hoe er doorheen de hele periode van de Koude Oorlog in films naar een mogelijk nucleair conflict werd verwezen.
Afgelopen vrijdag bereikte ik de gezegende leeftijd van 31 jaar. Nog negen jaar en ik behoor, volgens de HR-manager van Netlog, tot de senioren. Dat was toch even een schok.
Voorlopig laat ik het niet aan mijn hart komen en heb ik welgemutst brownies gebakken voor de collega’s op de redactie. Tenminste, zij die er vrijdag en maandagvoormiddag waren, want ze zijn ondertussen onherroepelijk op.
Het streelt mijn amateurkoksijdelheid dat sommige van die collega’s ook nog eens naar het recept zijn komen vragen:
Benodigdheden
75 gr bittere chocolade (goeie zwarte nemen)
100 gr boter
2 eieren
200 gr suiker
75 gr bloem
1/2 theelepel bakpoeder, 1 mespuntje zout,
1 pakje vanillesuiker
75 gr walnoten of notenmengeling
Bereidingswijze
Rasp de chocolade heel fijn. Smelt de boter op een zacht vuur, doe er de geraspte chocolade bij en roer tot een gladde massa. Laat afkoelen.
Klop de eieren met de suiker dik en schuimig totdat alle suikerkristallen zijn verdwenen. Roer het enigszins afgekoelde chocolademengsel door het eimengsel. Zeef de bloem met het bakpoeder erbovenop en doe het zout, vanillesuiker en de gehakte noten erbij. Maak er een glad deeg van.
Vet een vierkante, ondiepe bakvorm in en leg op de bodem een stuk bakpapier. Verdeel het deeg gelijkmatig over de bakvorm. Zet de vorm op een rooster midden in de voorverwarmde oven van 180°C. Bak de koek in ca. 35 min. gaar, bij de oven blijven want het verbrand snel. Snijd de koek direct in rechthoekige stukjes als de vorm uit de oven komt. Laat de koekjes op een rooster afkoelen.
Het is best een goed recept (de walnoten doen het ‘m!), maar volgende keer ga ik het toch een beetje bijsturen: minder suiker, meer chocolade (yup) en meer bakpoeder.
De vraag is alleen: wanneer. Want als ik zo maar op de wilden boef brownies begin te bakken, liggen we hier met het hele gezin binnen de kortste keren in het ziekenhuis met een levercrisis. Behalve Klaas natuurlijk, die eet nog geen brownies. Die zal dan naar oma moeten.
Dus: browniefeestje?
Benodigdheden
75 gr bittere chocolade (goeie zwarte nemen)
100 gr boter
2 eieren
200 gr suiker
75 gr bloem
1/2 theelepel bakpoeder, 1 mespuntje zout,
1 pakje vanillesuiker
75 gr walnoten of notenmengeling
Bereidingswijze
Rasp de chocolade heel fijn. Smelt de boter op een zacht vuur, doe er de geraspte chocolade bij en roer tot een gladde massa. Laat afkoelen.
Klop de eieren met de suiker dik en schuimig totdat alle suikerkristallen zijn verdwenen. Roer het enigszins afgekoelde chocolademengsel door het eimengsel. Zeef de bloem met het bakpoeder erbovenop en doe het zout, vanillesuiker en de gehakte noten erbij. Maak er een glad deeg van.
Vet een vierkante, ondiepe bakvorm in en leg op de bodem een stuk bakpapier. Verdeel het deeg gelijkmatig over de bakvorm. Zet de vorm op een rooster midden in de voorverwarmde oven van 180°C. Bak de koek in ca. 35 min. gaar, bij de oven blijven want het verbrand snel. Snijd de koek direct in rechthoekige stukjes als de vorm uit de oven komt. Laat de koekjes op een rooster afkoelen.
Voor een schoolactiviteit van An heb ik dit eenvoudige skelet getekend. De bedoeling is er een grote puzzel in schuimrubber van te maken die kinderen dan in groepjes tegen elkaar of tegen de klok kunnen leggen.
Het is een vectoriëel bestand, dat wil zeggen dat je de tekening zo groot kan afdrukken als je wilt, zonder kwaliteitsverlies. Het blijft wel een simpel schetsje natuurlijk, dus gebruik ‘m niet voor je anatomielessen…
Als je er de komende dagen/weken iets leuks mee doet, hoor ik het graag via de reacties!
Klaas heeft de windpokken. Of iets dat er op lijkt. De dokter was niet helemaal zeker. Besmettelijk is het in elk geval, dus Klaas gaat deze week niet naar de onthaalmoeder.
Dit boek van Tom Holland had ik al een tijdje op mijn ‘te lezen’ lijstje staan, en ‘t is er uiteindelijk van aan ‘t komen, elke treinrit een stukje meer.
Maandag zat ik in het Europees Parlement in Brussel voor 
Voor een schoolactiviteit van An heb ik dit eenvoudige skelet getekend. De bedoeling is er een grote puzzel in schuimrubber van te maken die kinderen dan in groepjes tegen elkaar of tegen de klok kunnen leggen.
